Strefa dzwięków

„Strefa dźwięków” to pierwsza część ekspozycji stałej realizowanej w nowej siedzibie Muzeum Azji i Pacyfiku. Wystawa prezentuje około 120 instrumentów muzycznych pochodzących z różnych obszarów kulturowych i krajów. Są to zarówno instrumenty o prostej konstrukcji, na których grywano po amatorsku, jak i prawdziwe działa sztuki, których używali zawodowi muzycy na dworach władców. Kontekst kulturowy oraz ich funkcje przedstawione zostaną za pomocą różnorodnych multimediów. Dają one możliwość poznania zarówno tradycyjnej roli instrumentu, jak i współczesnych przemian zachodzących w sferze muzyki pod wpływem wzajemnego przenikania się różnych kultur.

 

 

Zwiedzający mogą nie tylko obejrzeć przepiękne obiekty z muzealnej kolekcji, lecz także posłuchać brzmienia wybranych instrumentów, obejrzeć filmy prezentujące techniki gry na nich oraz zapoznać się ze współczesną i historyczną dokumentacją fotograficzną muzycznych tradycji. Dla osób chcących sprawdzić własne zdolności muzyczne przygotowano możliwość wypróbowania kilku tradycyjnych instrumentów.

Wystawa sfinansowana ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


  • Slajd nr 0

    Kulkul, fot. Łukasz Brodowicz (1/8)

  • Slajd nr 1

    Gwizdek, fot. Łukasz Brodowicz (2/8)

  • Slajd nr 2

    Flet naczyniowy, fot. Łukasz Brodowicz (3/8)

  • Slajd nr 3

    Angklung, fot. Łukasz Brodowicz (4/8)

  • Slajd nr 4

    Sheng, fot. Łukasz Brodowicz (5/8)

  • Slajd nr 5

    Strefa Dźwięków, fot. Eugeniusz Helbert (6/8)

  • Slajd nr 6

    Zwiedzający w Strefie Dźwięków, fot. Pola Zygmunt (7/8)

  • Slajd nr 7

    Zwiedzający w Strefie Dźwięków, fot. Eugeniusz Helbert (8/8)

PATRONI

Kolejne etapy

Muzeum Azji i Pacyfiku przez ponad czterdzieści lat pracy na rzecz popularyzacji krajów Azji i Oceanii funkcjonowało bez wystawy stałej. Przez ten okres trwały także nieustanne wysiłki na rzecz pozyskania funduszy na ten cel. W 2015 roku, dzięki wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, rozpoczęta została realizacja pierwszego etapu ekspozycji stałej.

Wystawa powstanie w nowo wybudowanym budynku, który Muzeum przejęło w 2013 roku, na powierzchni obejmującej około 1100 m2. Projekt koncepcyjny tej wystawy przygotowany jest przez warszawską firmę Kłaput Project, współautorów m.in. ekspozycji stałej Muzeum Powstania Warszawskiego, autorów wystawy Muzeum Sportu i Turystyki oraz Muzeum Dom Rodzinny Ojca Świętego Jana Pawła II w Wadowicach.

 

KONCEPCJA EKSPOZYCJI STAŁEJ

Koncepcja wystawy stałej opiera się na pomyśle „Podróży na Wschód” – w świat kultur Azji i Oceanii widz ma wchodzić z perspektywy Europejczyka, niemal wprost z ulicy Warszawy. Podróż rozpoczyna się od najbliższych geograficznie i historycznie muzułmańskich krajów Bliskiego Wschodu. Poprzez niezwykle bogato reprezentowaną w zbiorach Azję Środkową – prezentację kultur Uzbeków, Turkmenów, Tadżyków i innych ludów, w tym także zróżnicowanego etnicznie Afganistanu – widz podąża do stepowych obszarów Mongolii i wyżynnego Tybetu, krain, które łączy religijna i artystyczna kultura buddyzmu.

Za symboliczną granicą Himalajów i Nepalu leżą Indie, z bogactwem barwnej i różnorodnej kultury hinduistycznej. Dalej zwiedzający przechodzą do strefy Azji Południowo-Wschodniej, gdzie religijne i artystyczne wpływy indyjskie odcisnęły wyraźny ślad. Ekspozycja rozdziela się tu na obszerną część poświęconą Birmie (Myanma) – jedyna w Polsce kolekcja sztuki tego kraju prezentuje niezwykły przepych rzeźby, małej architektury i rzemiosła artystycznego – oraz ciąg, który poprzez obszar Złotego Trójkąta, Laos, Tajlandię i Kambodżę prowadzi do Wietnamu, reprezentowanego przez sztukę religijną, ludową i dekoracyjną. Obie ścieżki zbiegają się znowu, aby poprowadzić do Chin, przedstawionych z naciskiem na kulturę tradycyjną okresu późnego cesarstwa i jej kontynuację. Mała przestrzeń zainspirowana wnęką tokonoma poświęcona jest Japonii.

Dalej wreszcie otwiera się galeria indonezyjska, z prezentacją największej i najpełniejszej, założycielskiej kolekcji zgromadzonej przez Andrzeja Wawrzyniaka. Jej centralnym punktem ma być pawilon z instrumentami gamelanu – klasycznej orkiestry perkusyjnej – oraz teatrem cieni, dookoła zaś znajdą się aranżacje poświęcone poszczególnym wyspom Archipelagu i najistotniejszym elementom ich kultur. Od Indonezji prowadzi odgałęzienie do przestrzeni Pacyfiku, a konkretnie Melanezji, zupełnie odmiennej od wcześniejszych stref ekspozycji, ze zbiorami pochodzącymi przede wszystkim z Nowej Gwinei i Vanuatu. Ostatnia część ekspozycji będzie poświęcona kulturom muzycznym Azji, gdzie instrumenty będą prezentowane wraz z nagraniami i materiałami filmowymi.

Taki układ ekspozycji pozwoli zarówno przedstawić zwiedzającemu kultury Azji w czytelnym, geograficznym układzie, jak i możliwie najpełniej zaprezentować zbiory Muzeum poprzez wybór najciekawszych i najcenniejszych eksponatów z kolekcji liczącej dziś 23 000 obiektów. Poszczególne przestrzenie zaprojektowane są w zróżnicowany sposób – oprawa plastyczna ma podkreślać niezmierną rozległość oraz rozmaitość pejzażową i kulturową regionów, przez które prowadzi „podróż”. W projekcie znalazły się nowoczesne rozwiązania techniczne, pozwalające wzbogacić ekspozycję o dodatkowe efekty wizualne i materiały dokumentacyjne. Główny nacisk położono jednak na kontakt z autentycznymi, często unikatowymi w skali polskiej, a nawet europejskiej, obiektami, które przez długie lata tylko fragmentarycznie i czasowo udostępniane były publiczności.

 

W REALIZACJI

W 2015 roku rozpoczęła się realizacja części poświęconej kulturom muzycznym Azji. Taka kolejność prac podyktowana jest głównie warunkami technicznymi i możliwością zapewnienia dostępu do zrealizowanego fragmentu. Przewidywany termin zakończenia to 2016 rok.

Realizacja dzięki dofinansowaniu z programów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


  • Slajd nr 0

    (1/7)

  • Slajd nr 1

    (2/7)

  • Slajd nr 2

    (3/7)

  • Slajd nr 3

    (4/7)

  • Slajd nr 4

    (5/7)

  • Slajd nr 5

    (6/7)

  • Slajd nr 6

    (7/7)

PATRONI