Informacja o przetwarzaniu danych osobowych


Zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z dnia 04.05.2016 r.) Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie informuje, że:

  1. Administratorem Pana/Pani danych osobowych jest Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie; ul. Solec 24, 00-403 Warszawa.
  2. W sprawach związanych z Pani/Pana danymi proszę kontaktować się z Inspektorem Ochrony Danych, e-mail: iod@muzeumazji.pl
  3. Pani/Pana dane osobowe będą przetwarzane w celu realizacji statutowych zadań Muzeum Azji Pacyfiku w Warszawie na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego i prawa miejscowego, zgodnie z art.6 ust.1 lit.c i e oraz art. 9 ust.2 lit.g Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 kwietnia 2016 r.
  4. Odbiorcami Pani/Pana danych osobowych będą wyłącznie podmioty uprawnione do uzyskania danych osobowych na podstawie przepisów prawa.
  5. Pani/Pana dane osobowe przechowywane będą w czasie określonym przepisami prawa.
  6. Posiada Pani/Pan prawo dostępu do swoich danych osobowych, prawo do ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania oraz prawo do wniesienia sprzeciwu wobec dalszego przetwarzania, a w przypadku wyrażenia zgody na przetwarzanie danych do jej wycofania, skorzystanie z prawa cofnięcia zgody nie ma wpływu na przetwarzanie, które miało miejsce do momentu wycofania zgody.
  7. Posiada Pani/Pan prawo do przenoszenia swoich danych osobowych do wskazanych podmiotów.
  8. Przysługuje Pani/Panu prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego Urzędu Ochrony Danych Osobowych.
Zgadzam się

Kris nr 1

26 lutego 1973 roku Andrzej Wawrzyniak przekazał liczącą ponad 3000 obiektów kolekcję dzieł sztuki i rzemiosła indonezyjskiego na rzecz skarbu państwa. Kolekcja ta dała początek Muzeum Archipelagu Nusantary, które kilka lat później zostało przekształcone w Muzeum Azji i Pacyfiku.

Księgi inwentarzowe Muzeum otwiera pochodzący z tej kolekcji, opatrzony identyfikatorem „MAP 1” narodowy sztylet indonezyjski – kris z Jawy.

Sztylety takie od co najmniej stu lat przestały pełnić funkcje bojowe, stanowią zaś przedmioty ceremonialne i obrzędowe oraz oznakę statusu. Mogły być także amuletami. Jako pamiątki rodzinne, dziedziczone są w linii męskiej. Mają dwusieczną, niesymetryczną głownię z jasnym (zawiera nikiel) wzorem pamor, przypominającego słoje drzewa. Do produkcji krisów używano też niekiedy żelaza z meteorytów, któremu przypisywano magiczne właściwości. Bywają one proste lub faliste, o nieparzystej liczbie wygięć – tu jest ich 13. Prosta głownia krisa symbolizuje węża w spoczynku, zaś falista – w  ruchu. Wąż stanowi figurę ważną w indonezyjskich wyobrażeniach jako władca wód i świata podziemnego oraz jeden z symboli królewskości.

Drewniana rękojeść ma wyrafinowany kształt zwany nunggak semi Solo, czyli „pączkujący pień drzewa z Solo”. Symbolizuje postać przodka, skrajnie uproszczoną i stylizowaną w związku z muzułmańskim zakazem wykonywania wizerunków ludzkich.

Pochwy krisów mają szczególny kształt z poprzeczną górną częścią, zwaną łódką. Łódki bywają różne, tu widoczny jest fantazyjny typ stosowany w krisach na uroczyste okazje.