W następnych latach Andrzej Wawrzyniak łączył pracę w dyplomacji z kierowaniem Muzeum i gromadzeniem nowych zbiorów. W 1976 r. nazwę instytucji zmieniono na obecną: Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie. W 1983 r. Muzeum otrzymało pierwszą siedzibę, gdzie mieszczą się magazyny, pracownie i biura, brak jednak przestrzeni na ekspozycję stałą. Liczne wystawy czasowe odbywają się w trzech galeriach na terenie Warszawy: Azjatyckiej, Nusantarze i Dong Nam, w innych salach wystawowych stolicy, muzeach całej Polski i za granicą. Dotychczas było ich ponad 700.

Nietypowe muzeum bez stałej ekspozycji posiada w swoich zbiorach 18 tysięcy obiektów. Jest miejscem spotkań i różnorodnych działań, promujących w Polsce kultury krajów Azji, Australii i Oceanii. Tworzy wyjątkowy klimat dla wielu polskich artystów, tworzących prace inspirowane Wschodem. Obecnie stoi przed szansą dalszego rozwoju.

Zapadły już decyzje o budowie nowego gmachu, jednak działania w tej sprawie zostały w 2004 r. wstrzymane z powodu biurokratycznych przeszkód. Jeśli uda się szybko rozwiązać obecne problemy, w ciągu dwóch lat od rozpoczęcia budowy Muzeum Azji i Pacyfiku zaistnieje w zupełnie nowej skali. Będzie to jedyne w Polsce muzeum kultur azjatyckich, z nowoczesną ekspozycję stałą o powierzchni około 800 m2 oraz z wszechstronnymi, nowymi możliwościami działalności edukacyjnej, artystycznej i naukowej.